ıllardır mesafeli bir ilişki sürdüren iki kardeş, annelerinin hastaneden zorunlu olarak taburcu edilip son günlerini geçirmek üzere Zeynep’in evine geleceği haberiyle bir araya gelir ve anneleri için evde bir oda hazırlarlar. Dört gün boyunca süren bu hazırlık, aslında geçmişle hesaplaşmanın sahnesine dönüşür.
Bu oda artık yalnızca bir hasta odası değil; yıllardır konuşulmayanların, bastırılanların ve yarım kalanların sorgu mekânıdır.
Hayatını anneden kaçmak üzerine kurmuş bir kız çocuğu ile anne sevgisini sahip olduğu en önemli şey olarak gören bir erkek çocuğu, aynı evde, aynı hazırlığın içinde sıkışıp kalır ve çocukluk ile gençlik anıları arasında zaman zaman gülüp eğlenir, zaman zaman da özgürlük ve bencillik, inanç ve inkâr, aidiyet ve terk edilme duygularıyla sert yüzleşmeler yaşarlar.

Zeynep, anneden göremediği sevgiyi ve bunun hayatındaki eksikliğini sorgularken; Hasan, annesinin onu değil de yıllardır görüşmediği kızını tercih etmiş olmasının sarsıntısını içinde taşır.
Bir odayı baştan yaratırken aslında kendi çocukluklarını yeniden kurmaya çalışan iki kardeş, sonunda tek bir soruda buluşur:

Annem neden ölümü beklemek için “bu odayı” seçti?