Nafiye, hayatı boyunca istediği şeyleri yapamamış, mütemadiyen zorbalıklara maruz kalmış, hiç sesini çıkaramamış çekingen, kırılgan bir kadındır. Fakat Nafiye’ nin neşesi, en büyük kalkanıdır. Neşesinin kaynağı ise şarkılardır. İçinden söylediği şarkılarla hayata tutunmaya çalışmıştır hep. Bir gün, temizlikçi olarak çalıştığı tiyatroda büyük bir kavga çıkar. Teknik ekip, oyun sonrası sökmekte oldukları dekoru yarım bırakıp gider. Nafiye, o geceki oyundan kalan dekor parçalarına ve aksesuarlara dokundukça tetiklenir. Üstüne yanan ve onunla hareket alan spot ışığıyla bambaşka bir duygu durumuna geçer. Hayatı boyunca söyleyemediklerini, en zor, en komik, en güzel, en hazin hikayelerini ve hayallerini anlatmaya başlar.

“Bir kadının şarkı söylemesi asla sadece şarkı söylemek değildir bu topraklarda. Doğduktan büyüyene dek boğazımıza düğümler atarlar. Her şarkı bir ilmek çözer aslında. Kadının sesi yükselirse, güzelleşir dünyası da.”